roosmarijnsl, 8 mei 2012
Thailand , Bangkok 34°

India

En dan zitten we ‘ineens’ in India.
Een symposium met 120 studenten van de universiteiten uit India, Thailand, Canada en Nederland, een groep die bestaat uit tientallen verschillende nationaliteiten en achtergronden. Het thema is ’Bridging different worlds’.

Geen makkelijke opdracht, maar in een land als India kan je niet anders.

Een land waar aan de ene kant de technologieën in de zorg ver vooruitlopen op die in Europa, maar waar aan de andere kant miljoenen mensen sterven aan ziekten die in Nederland al lang niet meer voorkomen. Waar trouwen met je familieleden (broertjes/zusjes, neefjes/nichtjes) prima kan, zolang je maar niet dezelfde bloedgroep hebt. Waar je – naar men zegt - een spontane abortus krijgt van het eten van papaya of ananas. Waar bussen met 80 km per uur door een drukke stad scheuren en er bar weinig om geven wanneer er iemand in de weg staat.
Een land waar de student moet rennen voor zijn of haar docent (letterlijk), omdat de relatie zo ongelijkwaardig is. Wat er onder andere in resulteert dat studenten urenlang in de bieb zitten te rommelen om maar vooral de indruk te wekken dat ze heel hard aan het werk zijn.
Een land waar je als blanke continue wordt aangestaard door norse gezichten. Maar geef je een glimlach, dan breekt ook hun hele gezicht open en krijg je een heel blij gezicht terug. Waar schouders zo’n beetje het meest sexy lichaamsdeelzijn (en dus bedekt moeten blijven) en waar getrouwde vrouwen met een blote buik rondlopen. Waar kindjes grote bruine stippen op hun gezicht krijgen gesmeerd, om ze minder aantrekkelijk te maken voor ‘the evil eye’.

Maandenlang hebben we via internet met de Indiase studenten samengewerkt en dat leverde behoorlijk wat frustraties op. Cultuurverschillen, volgens onze coördinatoren. Gebrek aan een fatsoenlijke internetverbinding (want die werkt echt niet!) en een gebrek aan motivatie omdat onze medestudenten in India geen studiepunten krijgen voor de samenwerking, maar het wel moeten afronden lijkt ons een logischer verklaring.
Nu we hier zijn komen we erachter dat deze zelfde ‘lastige’ studenten een enorm gevoel voor humor hebben!

Dat ‘de westerlingen’ niet gewend zijn aan India blijkt wel uit het aantal mensen dat hier ziek wordt: amoebes, wormen en andere oorzaken waardoor het (meestal heerlijke) voedsel niet verteerd wordt. Gelukkig zijn aardig wat studenten met een medische achtergrond; die stellen even snel een diagnose en halen vervolgens op de hoek van de straat een antibioticakuurtje. Dat krijg je hier namelijk makkelijker dan een cola light of een biertje…

Zomaar wat feitjes over mijn ervaringen in India. Bridging different worlds: de fundamenten zijn gelegd, maar er is meer tijd voor nodig om een hele brug te bouwen. Gelukkig staat de uitnodiging van mijn groepsgenoot voor onderdak in Mumbai of Delhi voor wanneer ik weer terugkom in India.




- Foto's volgen nog! -

Verras Roosmarijn in Thailand met een belletje via HalloBuitenland.nl